1.
Wanneer ik de huid van mijn gezicht trek zie je de klittenband die het in zijn plaats hield.
Waarom denken mensen dat ik alleen maar mijn huid ben?
Mijn vel is niet wie ik ben. Maar voor de wereld lijkt dat het enige dat telt.
Voor de meesten ben ik iets waar ze van wegkijken.
Op een gegeven moment vraag je je af:
Wat gebeurt er wanneer je zo lang als “anders” wordt gezien, dat je die vervorming begint te gebruiken als taal?
Wanneer dehumanisering niet alleen een ervaring blijft, maar ook een esthetiek wordt?
Online vond ik beelden en geluiden die dichter bij mijn ervaring lagen dan de werkelijkheid zelf; glitches, noise en vervormde stemmen. Geen poging om menselijk te klinken, maar juist om dat los te laten.
In die vervorming herken ik iets.
2.
De muziek van Femtanyl klinkt alsof je alle oude klanken van een computer die Windows 98 gebruikt in een blender steekt, opdringt en terug uitspuugt. Daarboven komt een stem die zo distorted en in stukken is gekapt dat het niet valt te verstaan.
Direct komt het beeld van zelfmutilatie in je hoofd.
Femtanyl gebruikt een katachtig karakter genaamd ‘Token’. Token wordt in heel veel beeldmateriaal gemutileerd en gedood, toch blijft het leven.
3.
In de muziek van Femtanyl hoor je de woede van het anders zijn, van het “onmenselijke”, van dat wat niemand lijkt te begrijpen.
Ze wil kunnen accepteren wie ze is en wil dat anderen dat ook kunnen. Femtanyl brengt dit over door haar eigen karakter te vernietigen.
De stem klinkt alsof ze uit elkaar wordt getrokken en opnieuw in elkaar gezet. Alsof spreken pijn doet. Alsof elke klank geforceerd wordt door iets dat geen lichaam wil zijn. Simpelweg ademen lijkt vermoeiend.
Een stem die wil ontsnappen. De woorden kunnen niet meer in het lichaam gehouden worden.
‘I got cellophane wrapped around the lining of my throat
If you ever hear me breathing then that breathing is a joke’
De hectische klanken induceren een rare vorm van kalmte. Het voelt raar omdat ik denk dat bijna niemand hier echt kalm van wordt, maar toch stelt het me gerust. Alsof je al je ingewanden terug op de juiste plaats hebt kunnen steken.
Klanken vloeien over mij heen, ik interpreteer ze zelfs niet meer, ze gebeuren simpelweg.
‘Simple, I get to be dumb, you get to exercise control’
De stem scheurt open. Het klinkt niet meer als spreken, maar als iets dat uit een lichaam wordt getrokken. Op sommige momenten herken ik het geluid. Niet als muziek, maar als iets anders. Het doet me denken aan geschreeuw dat niet gehoord wil worden. Aan lichamen die geen keuze hebben. Het zit ergens tussen mens en dier. Tussen stem en reflex.
‘Where it looked like you wanted to kill me
I don’t take it personally
I think it was a visceral reaction, you know?
There’s an animal in you’
Een instinct om je longen en ingewanden eruit te schreeuwen.
4.
‘Spine’ door Flynn De Smet:
How much is my spine worth?
I’ll break it in two
I only need halve
You can have the other piece
5.
Wanneer je beseft dat een betere wereld misschien niet zal komen, dat mensen simpelweg het idee van jouw bestaan afkeuren. Dan komt woede echt naar boven. Als anders zijnde persoon word je nog al te vaak gezien als een monster en wordt je ook zo behandeld. Dit gevoel kan oplopen tot op het punt dat wanneer iemand jouw mishandelt, dit kan aanvoelen als erkenning. Het feit dat iemand jouw pijn wil doen, fysiek en mentaal, voelt goed. Je wordt woedend op de wereld die jou niet ziet als persoon, maar op een gegeven moment zie je jezelf niet meer als persoon. Dit kan aangenamer zijn dan te blijven vechten.
6.
Stomach Book lijkt in het nummer ‘Fukouna Girl’ te accepteren hoe sommige anderen kijken naar haar als iets dat dood moet. Tegelijk romantiseert ze bijna het idee om misbruikt te worden; de pijn, het misbruikt worden, voelt als erkenning.
‘If you hate her, I think you should kill her. But you won’t, because everybody’s cheering for Fukouna girl’
Als je haar haat, dan zou je haar moeten vermoorden. Maar je zal dat niet doen want je wilt haar blijven haten, je wil haar zien leiden.
‘If you wanna flay me, let’s see what’s inside’
Geen enkele klank lijkt te passen, maar toch vormt het een geheel. Je krijgt direct het gevoel van iets dat fout zit, iets dat niet klopt. Het snelle tempo geeft een gevoel van ernst en woede. Tegelijk worden er klanken gebruikt die je eerder zou verwachten in een kinderliedje, zoals een metallofoon of marimba en belletjes.
7.
‘Eyes’ door Flynn De Smet:
Do you want to switch eyes
I’d like to be prey
You can be predator
Eat me up and spit me out
You can ignore my cries
8.
Ik word niet gezien als mens of als wie ik ben. Ik ben bang dat dat ervoor zorgt dat mensen zich niet schuldig zullen voelen wanneer ze mij pijn doen. Ik wil de pijn gebruiken om te tonen wat dehumanisering kan doen met een mens. Het gevoel dat je niet thuis hoort, dat je niet oké bent.
Wanneer men in de spiegel kijkt, zien ze dan enkel hun uiterlijk of ook het innerlijke. Welke soort spiegel is er nodig om te tonen wat iemands acties voor gevolgen kan hebben.
Ik wil de spiegel recht voor hun neus houden, tonen hoe ze er echt uitzien. Niet hun uiterlijk, maar hun gedachten, gevoelens en acties.
Ik wil tonen wat er van binnen zit. Zoals Kiki Smith, wil ik de vloeistoffen die aan de binnenkant zitten naar buiten halen, het lichaam binnenstebuiten keren. Volgens mij zijn er bepaalde mensen die zich afschuwelijk voelen, alsof ze in een spiegel kijken en hun ingewanden zien in plaats van hun huid. Zelf vind ik een vorm van comfort in die afschuwelijkheid.
9.
‘Klittenband’ door Flynn De Smet:
Wanneer ik de huid van mijn gezicht trek zie je de klittenband die het in zijn plaats hield
De jaloezie, de andere huiden
Mij volledig onbekend
Het meisje aan de andere kant van de straat
De persoon achter de kassa
Iemand die naast mij aan het dansen is
Ik ben mijn vel niet
Waarom denken mensen dat ik alleen maar mijn huid ben?
Ik kan het veranderen als je wilt?
Ik trek het eraf, hang een andere huid aan de klittenband.
De haakjes sluiten in elkaar
Aanvaard je me nu…
Leave a Reply